A tale of two amnesties: 6 October 1976 and the history of accountability in Thailand

A tale of two amnesties: 6 October 1976 and the history of accountability in Thailand

copied from original : http://asiapacific.anu.edu.au/cap-events/2013-07-30/tale-two-amnesties-6-october-1976-and-history-accountability-thailand#.UfHoTdIweHe

PSC Seminar


Dr Tyrell Haberkorn


PSC Reading Room, Hedley Bull Centre (130), corner of Garran Road and Liversidge Street, ANU


Tuesday, 30 July, 2013 – 12:30 to 14:00

Shortly after 2 a.m. on the morning of 6 October 1976 state and para-state forces, including Border Patrol Police, Village Scouts, Red Gaurs and other actors, began a sustained period of violence against students and other activists inside Thammasat University that did not end until the declaration of martial law and the announcement of a new ruling body, the National Administrative Reform Council (NARC), at 6 p.m. The NARC reported that 3059 people were arrested, 46 people were killed, and over 180 people were injured. Unofficial estimates by the Chinese Benevolent Foundation that carried the dead bodies outside the walls of Thammasat University and cremated them put the number killed much higher. Among the 3059 people arrested, 18 people, mostly student activists who survived the violence on the morning of 6 October, were held for nearly two years and tried on a range of trumped-up charges including Communist activists, lèse majesté, and attempting to overthrow the government; in September 1978, they were released and charges against them were dropped in the middle of the trial. To date, the state and para-state actors who carried out the violence on the morning of 6 October 1976 and fomented the coup that evening have not been charged, let alone prosecuted, for their actions.

There were two, not one, amnesty laws passed in relation to the 6 October 1976 massacre and coup. The first amnesty law, passed on 24 December 1976, legalized the coup and prevented those who created the conditions for the coup and seized power on the evening of 6 October from being held to account. The second amnesty law, passed on 16 September 1978, freed the 18 people still undergoing criminal prosecution and dismissed the charges against them. Common to both amnesty laws was the assertion that their passage was for the good and well-being of the country and the Thai people.

The two amnesty laws functioned in divergent, nearly opposite fashions. Through careful use of language, the first prevented murderers and coup-makers from being held to account. Then, by granting forgiveness for crimes not committed, the second instead assigned responsibility to the victims and survivors of the violence. Combining a close reading of both laws with examination of archival documents about the drafting of the first amnesty law and court and other records related to the second, this paper considers the location of accountability for state violence in Thailand. What are the legal mechanics through which violent actors escape punishment? And, what are the legal and political functions of forgiveness when no crime has been committed?  Finally, what is the history of these two amnesty laws? Or to put it differently, can a resonance of the elision of responsibility and the misplacement of accountability for this massacre be read in the present?

About the Speaker  Tyrell Haberkorn is a Research Fellow in the Department of Political and Social Change at the Australian National University.  Her work is located at the intersection of academic and activist work about the histories and present of state repression and violations of human rights in Thailand. Her first book, Revolution Interrupted: Farmers, Students, Law, and Violence in Northern Thailand, was published by the University of Wisconsin Press in 2011. Her work has also appeared in Critical Asian Studies, An magazine, Stance and she is a regular contributor of articles and translations to Prachatai. This paper is part of her current ARC DECRA-funded research on “Impunity and State Violence in Thailand.”

Details of forthcoming and recent PSC seminars, workshops and conferences can be found athttp://ips.cap.anu.edu.au/psc/seminars.php




United Nations - Further steps to enhance resolution 1738 needed more than ever



Reporters Without Borders welcomes the United Nations Security Council interest in considering to take further steps to enhance the implementation of resolution 1738 and improve the protection of journalists on the ground. The Security Council is scheduled to hold an open debate on the protection of journalists on July 17, 2013. Reporters Without Borders worked very closely with France on the draft and adoption of resolution 1738 in 2006.

“Since resolution 1738 was unanimously adopted by the Security Council condemning intentional attacks against journalists in conflict situations, the level of violence against journalists and citizen-journalists is increasing. With 89 journalists killed in connection with their work, 2012 has been the deadliest year for journalists since Reporters Without Borders began producing an annual roundup in 1995”, explains Christophe Deloire, Reporters Without Borders Executive Director. “Further steps to enhance the implementation of resolution 1738 are needed more than ever”.

In repressive countries or countries at war, professional and citizen journalists are often the only sources of firsthand information about human rights violations by governments, warlords, religious extremists. By covering the plight of their fellow citizens and reporting abuses by leading officials, they expose themselves to the possibility of very violent reprisals. On the basis of its experience, Reporters Without Borders recommends that certain steps should be made in order to protect journalists.

1. Establish effective monitoring for states’ respect of their obligations 2. Extend member states’ obligations to non-professional “news providers” 3. Extend member states’ obligations beyond armed conflict situations 4. Reaffirm member states’ obligations to protect foreign exiled news providers

Please find attached the note addressed to Member States.

Resolution 1738 already requires states to protect journalists and combat impunity for those responsible for physical attacks against journalists. “So the problem is not a legal void but the lack of any verification of respect by member states for their obligations, highlights Christophe Deloire, that’s why we are especially asking the UN Security Council to seek the creation of a group of independent experts tasked with monitoring respect for UN Security Council Resolution 1738 by member states and presenting its findings during UNESCO general conferences. This group would also be tasked with informing, helping and advising the UN secretary general on the drafting of the section on the safety of journalists in his next reports on the protection of civilians during armed conflicts.”

In most of the cases when journalists have been killed, the murderers stay unpunished. Reporters Without Borders urges again member states to investigate systematically all acts of violence or fatal incidents in which journalists, media workers and related personnel are the victims, both those that take place on their territory and those that take place abroad. An example of this is the investigation launched in France by the French prosecutor on the attack that killed the French photographer Remi Ochlik and seriously wounded the French journalist Edith Bouvier in Homs in February 2012. The American veteran journalist Marie Colvin died as well in this attack.

Reporters Without Borders has been dedicated to the protection of journalists, media assistants and citizen journalists in conflict situations for more than 25 years, by providing insurancesbullet proof jackets and digital safety advises.

Reporters Without Borders co-signed a letter addressed to all UN Security Council members states with FIDH – International Federation for Human Rights, Canadian Association of Journalists, Committee to Protect Journalists, Free Press Unlimited, Global Forum for Media Development, International Center for Journalists, International Media Support, International Press Institute, Internews and Rory Peck Trust.

PDF - 1.8 Mb



Another bail request

Another bail request

From original : http://thaipoliticalprisoners.wordpress.com/2013/07/16/another-bail-request/

In late August 2012, the UN’s Working Group on Arbitrary Detention was asked to provide an opinion on the detention of Somyos without bail. In mid-October it issued an Opinion, stating that:

The deprivation of liberty of Mr Prueksakasemsuk, being in contravention of Articles 19 of the UDHR [Universal Declaration of Human Rights] and 19 (2) of the ICCPR [International Covenant of Civil and Political Rights], is arbitrary, and falls in categories II of the categories applicable to the cases submitted to the Working Group.

As a result of the Opinion rendered, the Working Group requests the Government to take the necessary steps to remedy the situation of Mr Prueksaksemsuk and bring it into conformity with the standards and principles set forth in the ICCPR.

The Working Group believes that, taking into account all circumstances of the case, the adequate remedy would be to release Mr Prueksakasemsuk and accord him and enforceable right to compensation pursuant to Article 9(5) of the ICCPR.

The full Opinion is available here as a PDF.

Sentenced to 11 years jail for being an editor of a magazine that published pieces considered lese majeste, Somyos has now been in jail since 30 April 2011.

Opinions adopted by the Working Group on Arbitrary Detention at its sixty-fourth session, 27-31 August 2012

Somyos, lese majeste and bail: a discussion


Somyos, lese majeste and bail: a discussion/update completed การแถลงข่าว Videoและmp3

Discussion in ‘กระทู้ที่หน้าสนใจ‘ started by lungyuth, Jul 7, 2013.

  1. lungyuth สมาชิกถาวร

    นำมาเผยแพร่เท่านั้น จากต้นฉบับ(อาจถูกปิดกั้นในประะเทศไทย) http://thaipoliticalprisoners.wordpress.com/2013/07/07/somyos-lese-majeste-and-bail-a-discussion/


    Somyos, lese majeste and bail: a discussion

    For those in Bangkok:
    ขอ เชิญร่วมงานแถลงข่าวความคืบหน้าการดำเนินคดีมาตรา112 ต่อนายสมยศ พฤกษาเกษมสุข และ เวทีเสวนา “อดีต ปัจจุบัน และอนาคตของมาตรา112 กับสิทธิการประกันตัว”
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2556 เวลา 13.00 – 16.30 น. ณ ห้องจันทาพร ชั้น 1 โรงแรมกานต์มณีพาเลซ ถ.ประดิพัทธ์ กรุงเทพฯ
    13.30 – 14.00 แถลงข่าวผลการพิจารณาคำร้องขอประกันตัวนายสมยศ พฤกษาเกษมสุขทั้ง 14 ครั้ง และการดำเนินการขอประกันตัว ชั่วคราวครั้งต่อไป โดย นางสุกัญญา พฤกษาเกษมสุข ภรรยา นายวสันต์ พานิช ทนายความ
    14.00-14.15 ถาม-ตอบ
    14.15 – 16.00 เวทีเสวนา “อดีต ปัจจุบัน และอนาคตของมาตรา 112 กับสิทธิการประกันตัว”
    โดย นายวสันต์ พานิช ผู้อำนวยการสถาบันพัฒนานักกฎหมายและสิทธิมนุษยชน
    ศ.ดร.ธงชัย วินิจจะกูล นักประวัติศาสตร์และอดีตนักโทษทางการเมือง
    ดำเนินรายการ โดย ผศ.ดร.นฤมล ทับจุมพล คณะรัฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
    16.00 – 16.30 ถาม-ตอบ
    *อยู่ระหว่างการประสานงาน สอบถามรายเอียดเพิ่มเติม ติดต่อ
    คุณสุวรรณา ตาลเหล็ก โทร.089 5007232
    PRESS CONFERENCE: “The Next Step of Somyot Prueksakasemsuk’s Trial and PANEL DISCUSSION: “Past, Present and Future of Lese Majeste Law and the Right to Bail”
    14 July 2013, 13.30 – 16.30 hrs.
    Jantaporn Room, 1st Floor, Karnmanee Palace Hotel, Pradiphat Road, Bangkok
    13.30 – 14.00 Press Conference “The Latest Development of Somyot’s Trial, the Rejections of Bail Requests, and the Next Step.”
    by Mrs. Sukanya Prueksakasemsuk, Wife and Mr.Vasant Panich, Lawyer
    14.00 – 14.15 Questions and Answers
    14.15 – 16.00 Panel Discussion: “Past, Present and Future of Lese Majeste Law and the Right to Bail”
    Mr. Vasant Panich, Executive Director, Institute for Jurists and Human Rights Development – JUSTRIGHTS
    Dr. Thongchai Winichakul, Historian and former political prisoner
    A Representative from National Human Rights Commission of Thailand* TBC
    Dr. Naruemon Thabchumpon, Faculty of Political Science, Chulalongkorn University
    16.00 – 16.30 Questions and Answers
    The event will be conducted in Thai, if you require English translation please contact:
    Sukanya Tel: 081 8475132 or Panitan Tel: 086 660 0270

  2. SATISFACTION เวรกรรมมีจริง

    link เปิดไม่ได้อย่างที่บอกว่าอาจถูกปิดกั้น มันทำยังกะประเทศคอมมิวนิสต์เลยว่ะ ไม่แน่จริง มันกลัวคนลุกฮือแผ่นดินเป็นไฟ นี่มันประเทศมาเฟียชัดๆ ถ้ามันแน่จริงว่ามันทำถูกมันจะกลัวทำไม แสดงว่ามันก็กลัวเหมือนกัน เราท่านรู้แล้วอย่ากลัวมัน ชนกับมันเลย มันทำไม่ถูกต้องมันใช้อำนาจกักกันหน่วงเหนี่ยว โลกต้องประนามการกระทำที่ไร้มนุษยธรรม อยากรู้นักว่าใครอยู่เบื้องหลัง ขอให้มันทุกข์ทรมานทวีคูณ

    ไฉไล likes this.
  3. คนเหมือนกัน สัจจัง เว อมต วาจา

    ทำยังกับคุณสมยศแกเป็นอาชญากร ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ กังขัง หน่วงเหนี่ยว ห้ามประกันตัว ก็แค่คิดต่างเท่านั้นเอง น่าขันจริงๆ เมืองไทย

    ไฉไล and SATISFACTION like this.
  4. ลมสุริยะ สมาชิกดีเลีด

    ไม่น่าขันอย่างเดียว น่าทุเรศที่สุดด้วยครับ

  5. รปสSURVIVOR normal people

    น่าจะเป็นประเทศเดียวในโลกที่มีกฎหมายหมิ่น โทษสูงสุด 15 ปี
    น่าอับอายขายขี้หน้าชาวโลกจริงๆ…อึดอัด อึดอัด.
    คนที่สมควรไปคือพวกล้าหลัง เต่าล้านปี ตะหาก..
    ไปอยู่ป่าหิมพานต์เลย ดินแดนแห่งเทพนิยายของพวกมึง

    ไฉไล likes this.
  6. คุลชในตำนาน สมาชิกประจำ

    ขอบคุณมากครับ ที่นำข่าวมาบอก
    เข้าไปตามลิ้งค์ แล้วChrome มันบ่นแบบนี้
    Oops! Google Chrome could not connect to w3.mict.go.th

    Did you mean: www.mict.go.th
    Additional suggestions:

    • Try reloading: w3.mict.go.th
    • Search on Google:
      *** น่าสมเพชเวทนาประชาชนประเทศถุยส์ๆ จัง
      รัฐบาลนำโดยพรรคประชาธิปเปรต ก็ถูกบล็อค
      รัฐบาลนำโดยพรรคเพื่อใคร ก็ถูกบล็อค****
  7. ดวงจำปา Human Rights Defender

    A Representative from National Human Rights Commission of Thailand* TBC

    คนนี้คือใครคะ? และแน่ใจหรือว่าเขาจะเข้ามาร่วมงาน เพราะจะกลายเป็น “ลูกแกะ” ในหมู่ “เสือ”…

  8. NOPITA สมาชิกประจำ


  9. lungyuth สมาชิกถาวร

  10. lungyuth สมาชิกถาวร

    งานแถลงข่าวความคืบหน้าการดำเนินคดีมาตรา112 ต่อนายสมยศ พฤกษาเกษมสุข และ เวทีเสวนา “อดีต ปัจจุบัน และอนาคตของมาตรา112 กับสิทธิการประกันตัว”


    ที่มา https://www.facebook.com/photo.php?fbid=4478117571291&set=oa.171103133071032&type=1

    แสงดาว likes this.
  11. lungyuth สมาชิกถาวร

    นพ.นิรันดร์ พิทักษ์วัชระ ตอบรับเป็นตัวแทนคณะกรรมการสิทธิมนุษยชนแห่งชาติเข้าร่วมเสวนาวันที่ 14 กค.
    ด้วยแต่จะมาแน่หรือไม่ ไม่สามารถให้ความเห็นครับ

    ไฉไล likes this.
  12. แสงดาว แสงดาว New Member




  13. lungyuth สมาชิกถาวร

    แถลงข่าวคดีสมยศ พฤกษาเกษมสุข 14 7 2013


    แถลงข่าวคดีสมยศ พฤกษาเกษมสุข 14 7 2013

    mp3 8,317 Kb 01:10:57
    เสวนา อดีต ปัจจุบัน และอนาคตของมาตรา112 กับสิทธิการประกันตัว 14 7 2013


    เสวนา อดีต ปัจจุบัน และอนาคตของมาตรา112 กับสิทธิการประกันตัว 14 7 2013

    mp3 14,020 Kb 01:59:37

    หนุ่ม เรดนนท์ เสวนา อดีต ปัจจุบัน และอนาคตของมาตรา 112 กับสิทธิการประกันตัว 14 7 2013

    mp3 4,377 Kb 00:37:20

  14. คุลชในตำนาน สมาชิกประจำ


ร่าง รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่๓) พุทธศักราช….

1-a.2013-05-19 upd -kanin 291 introduction หนังสือชี้ชวน

2-2013-05-10 kanin-constitution 291  ร่าง รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่๓) พุทธศักราช….

3-a.2013-05-19 model form แบบแสดงรายละเอียดเกี่ยวกับชื่อ ที่อยู่ของผู้เข้าร่วมเสนอขอแก้ไขเพิ่มเติม รัฐธรรมนูญ มาตรา ๒๙๑

All You Can Do is Pray

Crimes Against Humanity and Ethnic Cleansing of Rohingya Muslims in Burma’s Arakan State
APRIL 22, 2013
This 153-page report describes the role of the Burmese government and local authorities in the forcible displacement of more than 125,000 Rohingya and other Muslims and the ongoing humanitarian crisis. Burmese officials, community leaders, and Buddhist monks organized and encouraged ethnic Arakanese backed by state security forces to conduct coordinated attacks on Muslim neighborhoods and villages in October 2012 to terrorize and forcibly relocate the population. The tens of thousands of displaced have been denied access to humanitarian aid and been unable to return home.
ISBN: 978-1-62313-0053
Download PDF

A Special Relationship: The United States and Military Government in Thailand, 1947-1958


Daniel Fineman. A Special Relationship: The United States and Military Government in Thailand, 1947-1958. Honolulu: University of Hawaii Press, 1997. viii + 357 pp. $39.00 (cloth), ISBN 978-0-8248-1818-0.

Reviewed by Arne Kislenko (University of Toronto/Ryerson Polytechnic University)
Published on H-USA (March, 1999)

The Special Relationship

U.S.-Thai relations have received little scholarly attention, a somewhat surprising fact considering how vital Thailand was to American political, economic, and military objectives in Southeast Asia during the Vietnam War era. At the height of the American war in Vietnam, there were nearly 45,000 U.S. military personnel in Thailand, along with almost six hundred aircraft. From a major B-52 base at Utapao and an array of other military installations throughout Thailand, the United States launched about 80 percent of the air strikes against North Vietnam and Laos between 1964 and 1968. Moreover, Thailand was a key political ally in Asia, an integral member of the Southeast Asian Treaty Organization (SEATO), Washington’s model for economic development of the region, and the primary base for U.S. covert operations throughout Indochina from the early 1950s through to the mid-1970s.

Given this relative dearth of scholarship on U.S-Thai relations, Daniel Fineman’s A Special Relationship is a welcome and important contribution. Based on his 1993 doctoral dissertation in history at Yale University (The United States and Military Government in Thailand, 1947-1958), A Special Relationship offers a detailed examination of both American foreign policy considerations in Southeast Asia and the entrenchment of military authoritarianism in Thailand during the 1950s. In fact, the interdependency between these two themes is central to Fineman’s thesis. At the heart of his argument is the contention that in order to develop an anti-communist defence of Southeast Asia, the United States knowingly promoted and legitimised military government in Bangkok, which in turn retarded the democratization of Thailand and perpetuated over thirty years of political repression. As Fineman states, “[S]imply put, American policy aims were incompatible with Thai democracy” (p. 261).

Using a wide array of declassified United States government documents, Fineman argues that Thailand was of primary foreign policy importance to both the Truman and Eisenhower administrations. Comparatively more stable than other countries in Southeast Asia, Thailand became a focus of American efforts to stem the tide of communism in the region. Having never been colonized, Thailand did not endure the painful and divisive nationalist struggles that consumed its neighbours. With a fairly homogenous population, great reverence for the monarchy, and deep religious conviction, the Thais were considered by American officials to be less vulnerable to communism than people elsewhere in Southeast Asia. Consequently, Thailand was seen as a potential bastion for Washington in the midst of regional instability. This view resulted in dramatically increased economic and military assistance to the government in Bangkok throughout much of the 1950s, and the expansion of American covert operations throughout Indochina launched from bases in Thailand.

However, to secure the Thais’ friendship and further its own foreign policy objectives in Southeast Asia, Fineman maintains that the United States actively promoted a military government in Thailand after 1945. Since the end of absolute rule by the monarchy in 1932, a struggle for power between civilian and military factions had dominated the Thai polity. During World War II, the military ruled the country led by Plaek Phibunsongkhram (Phibun), who pursued a vigorous anti-Western nationalism that eventually resulted in Thailand’s war-time alliance with Japan. Despite such dubious credentials, after the war the military and Phibun eventually came to be seen in Washington as the best bet for Thailand’s political stability, and the best guarantor of American policy objectives in Southeast Asia.

After a series of ineffective civilian-led coalition governments between 1945 and 1947, the military regained power in November 1947, eventually putting forth a reformed Phibun as the so-called Coup Group’s leader. Fineman traces the career of Phibun and his main rival, Pridi Phanomyong, through the 1930s and 1940s, and deals extensively with the 1947 coup and its aftermath. Then Fineman turns his attention to the development of Thailand’s closer relationship with the United States, premised in the early 1950s from Washington’s stand point on the need to contain communist expansion in Asia. However, abandoning the more traditional national security analytical paradigm, Fineman contends that an ideological convergence of American and Thai anti-communism was not the only, or even the primary, reason for the development of a closer relationship between Washington and Bangkok (p. 3). While fighting the spread of communism in Southeast Asia may have been the chief American concern, Fineman emphasizes traditional, non-ideological considerations in influencing the Thai perspective, such as concerns about Chinese expansionism, the vulnerability of Thailand’s historic buffers, Laos and Cambodia, and the best course for Thailand’s economic development. Above all else, Fineman focuses on domestic politics in Thailand as the most important factor shaping the Thai perspective on closer relations with the United States. Instead of treating them as separate entities as the national security model presupposes, Fineman argues that Thailand’s foreign policy inclination and its domestic political situation were inextricably connected, and that during the late 1940s the Thai experimentation with democratic reform posed a fundamental challenge to Washington’s anti-communist efforts in Southeast Asia.

The second and third parts of A Special Relationship focus on this symbiotic relationship between domestic political developments in Thailand and their effect on the country’s foreign policy inclination towards the United States. Through his command of the Thai language, Fineman brings to bear an impressive array of Thai documents, including those obtained from Thailand’s National Archives and Foreign Ministry Library. While acknowledging the considerable organizational disarray that exists in Thai government sources, and the Thai military’s predilection for “back-room” decisions without accurate note-keeping, Fineman nonetheless weaves together a fascinating narrative that accounts for the Thai perspective. His discussion of the emerging rivalry between Phibun and his powerful Minister of the Interior, Phao Siyanon, is particularly effective in demonstrating how domestic politics, and not just Cold War conceptions, influenced Thailand’s diplomacy in the 1950s. Both Phibun and Phao played a dangerous game by trying to woo increased American military and economic aid while simultaneously pursuing democratic reforms and (albeit covertly) even a possible rapprochement with the People’s Republic of China, all in the hope of enhancing their own political positions within the Thai polity. Such confusing twists and turns illustrate the traditional flexibility of Thai politics and foreign policy, and the frequent reluctance of even military hard-liners like Phibun to abandon Thailand’s historic non-alignment with foreign powers.

Fineman also addresses the crucial role that the CIA and other American agencies played in Thailand. As early as 1951, the U.S. military established bases for conventional and covert operations in Indochina, in the process drawing close to particular factions within the Thai armed forces. The CIA was especially influential through its support of Phao and his many, often nefarious, business interests. In contrast, Fineman portrays the American Embassy in Bangkok as frequently lacking leadership and direction, not to mention the important political connections enjoyed by the CIA or U.S. Army. According to Fineman, American intra-agency rivalries contributed to the inherent factionalism of the Thai polity, hastening the return to a military dictatorship. Such was the case in June 1951 during the so-called Manhattan Coup, in which the CIA, without consulting U.S. Embassy officials, played a vital role in the Thai Army’s defeat of a Navy plot to seize power (pp. 149-51).

Fineman argues that open divisions within the Thai military, as well as the flirtation with political reform and a diplomatic accommodation of communism, came to an end in November 1957 with yet another coup. From the shadows of the Coup Group emerged Army General Sarit Thanarat, who, while uncertain of the American resolve to oppose communism in Southeast Asia, became convinced that a closer relationship with the United States was in Thailand’s best interests. Rigidly anti-communist and fearful of Chinese expansion, Sarit abandoned democratic reforms and instituted a frequently harsh dictatorship that dominated Thailand through to the mid-1970s. Fineman concludes that while military authoritarianism most definitely had its roots in Thai political culture, irrespective of American influence, the fact remains that U.S. economic and military aid after World War II solidified the position of the Thai armed forces in politics. Thus the American containment policy and military authoritarianism in Thailand were inextricably linked, and as the 1950’s and 1960’s unfolded, mutually reinforcing.

A Special Relationship offers a thoroughly researched, effective presentation of a complex subject. Fineman’s arguments are compelling and challenge most of the available scholarship on U.S.-Thai relations. Viewed solely within the context of the Cold War or the conflicts in Indochina, the convergence of anti-communist interests between the United States and Thailand seems to be predominant. But viewed within the context of traditional Thai foreign policy considerations, domestic politics, and Thai culture, the U.S.-Thai relationship takes on added dimensions. By extension, Fineman’s argumentation also undermines the idea that Thailand’s role in the Vietnam War era was motivated simply by ideology or mercenary tendencies. While American economic and military aid were unquestionably important considerations for Thailand throughout the 1950s, 1960s, and 1970s, there was much more at stake for Thailand, just as there were many more factors that shaped Thai foreign policy. A Special Relationship also brings into focus the importance Thailand had for American policy objectives in Southeast Asia in the fifteen years after World War II. Overshadowed by the conflicts in Vietnam, Laos, and Cambodia, Thailand has usually received only peripheral attention, and in this regard Fineman’s work represents an important contribution to existing scholarship in American diplomatic history.

Copyright (c) 1999 by H-Net, all rights reserved. This work may be copied for non-profit educational use if proper credit is given to the author and the list. For other permission, please contact H-Net@h-net.msu.edu.

If there is additional discussion of this review, you may access it through the list discussion logs at: http://h-net.msu.edu/cgi-bin/logbrowse.pl.

Citation: Arne Kislenko. Review of Fineman, Daniel, A Special Relationship: The United States and Military Government in Thailand, 1947-1958. H-USA, H-Net Reviews. March, 1999.
URL: http://www.h-net.org/reviews/showrev.php?id=2860

Copyright © 1999 by H-Net, all rights reserved. H-Net permits the redistribution and reprinting of this work for nonprofit, educational purposes, with full and accurate attribution to the author, web location, date of publication, originating list, and H-Net: Humanities & Social Sciences Online. For any other proposed use, contact the Reviews editorial staff at hbooks@mail.h-net.msu.edu.

Humanities & Social
Sciences Online
in partnership with MSU Department of History
Copyright © 1995-2013 – Contact Us
RSS | Validate: HTML | CSS

สหรัฐฯ สนับสนุนอำนาจเผด็จการทหารในไทยในทศวรรษ 1950

        การศึกษาของ Daniel Fineman เรื่อง A Special Relationship: The United States and Military Government in Thailand, 1947 – 1958 (Honolulu: University of Hawaii Press, 1977) ชี้ว่า สหรัฐฯ มีส่วนสำคัญให้การเมืองไทยตกอยู่ใต้อำนาจเผด็จการทางทหารในทศวรรษ 1950

Fineman ศึกษานโยบายต่างประเทศของสหรัฐฯ ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และการดำรงอยู่อย่างมั่นคงของอำนาจเผด็จการทหารในประเทศไทยในทศวรรษที่ 1950 โดยให้ความสำคัญกับสหสัมพันธ์ของทั้งสองเรื่อง และชี้ให้เห็นว่า เพื่อขยายการต่อต้านคอมมิวนิสต์ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ สหรัฐฯ ให้การสนับสนุนและรับรองรัฐบาลทหารของไทย ซึ่งทำให้พัฒนาระบอบประชาธิปไตยของไทยล่าช้าและเกิดการกดขี่ทางการเมืองนานกว่า 3 0 ปี

ไทยมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อนโยบายต่างประเทศของรัฐบาลทรูแมนและไอเซนฮาว เนื่องจากไทยค่อนข้างจะมีความมั่นคงกว่าประเทศอื่นในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ จึงเป็นจุดศูนย์กลางของความพยายามของสหรัฐฯ ที่จะสกัดการเติบโตของลัทธิคอมมิวนิสต์ในภูมิภาคดังกล่าว เนื่องจากไทยไม่เคยตกเป็นอาณานิคม จึงไม่เคยเผชิญกับการต่อสู้ชาตินิยมที่แตกแยกและเจ็บปวด เนื่องจากประชาชนค่อนข้างจะเหมือนๆกัน มีความจงรักภักดีต่อระบอบกษัตริย์ และศรัทธาต่อศาสนา เจ้าหน้าที่สหรัฐฯ จึงมองว่าคนไทยนั้นเปราะบางต่อลัทธิคอมมิวนิสต์น้อยกว่าประชาชนชาติอื่นๆในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ วอชิงไทยจึงมองไทยว่าเป็นฐานที่มั่นสำคัญท่ามกลางความไม่มั่นคงของภูมิภาคนี้ สหรัฐฯ จึงให้ความช่วยเหลือทางการเมืองและเศรษฐกิจอย่างมากแก่รัฐบาลไทยเกือบตลอดทศวรรษที่ 1950 การขยายการปฏิบัติการลับของสหรัฐฯ ไปทั่วทั้งอินโดจีก็เริ่มจากฐานทัพในไทย

เพื่อรักษาความเป็นมิตรของไทยและคงวัตถุประสงค์ของนโยบายต่างประเทศของสหรัฐฯในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ต่อไป Fineman ยืนยันว่าสหรัฐฯ ได้ให้การสนับสนุนรัฐบาลทหารในไทยหลังปี 1945 อย่างแข็งขัน สหรัฐฯ มองว่าจอมพล ป. พิบูลสงครามเป็นตัวเดิมพันที่ดีสุดสำหรับความมั่นคงทางการเมืองของไทย และเป็นนายประกันที่ดีสุดสำหรับวัตถุประสงค์ของนโยบายสหรัฐฯ ในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

Fineman อธิบายพัฒนาการของความสัมพันธ์ใกล้ชิดมากขึ้นระหว่างทั้งสองประเทศว่า อาจไม่ใช่แค่ความต้องกันทางอุดมการณ์ต่อต้านลัทธิคอมมิวนิสต์ของสหรัฐฯ และไทย อาจไม่ใช่สาเหตุเดียว หรืออาจไม่ใช่สาเหตุหลัก แต่ Fineman เน้นว่า ข้อพิจารณาเดิมของไทย และไม่ใช่เรื่องอุดมการณ์มีอิทธิพลต่อมุมมองของไทย เช่น ความกังวลเรื่องลัทธิการขยายตัวของจีน การอ่อนแอของรัฐกันชนของไทยอย่างลาวและกัมพูชา และหนทางที่ดีสุดสำหรับการพัฒนาเศรษฐกิจของไทย Fineman ชี้ให้เห็นว่าการเมืองภายในของไทยเป็นปัจจัยสำคัญที่สุดที่กำหนดมุมมองของไทยต่อการมีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดมากขึ้นกับสหรัฐฯ นอกจากนั้นทิศทางนโยบายต่างประเทศและสถานการณ์ทางการเมืองภายในของไทยเกี่ยวพันกันอย่างแยกไม่ออก ระหว่างปลายศตวรรษที่ 1940 การพยายามปฏิรูปประชาธิปไตยของไทยท้าท้ายความพยายามต่อต้านคอมมิวนิสต์ของวอชิงตันอย่างยิ่ง การแข่งอำนาจระหว่างจอมพล ป. และพลตำรวจเอก เผ่า ศรียานนท์แสดงให้ว่า ไม่ใช่แค่แนวคิดเรื่องสงครามเย็น แต่การเมืองภายในด้วยที่มีอิทธิพลต่อการทูตไทยในทศวรรษที่ 1950 ทั้งคู่ต่างพยายามขอความช่วยเหลือทางทหารและเศรษฐกิจจากสหรัฐฯ เพิ่มขึ้น โดยทำการปฏิรูปประชาธิปไตยไปพร้อมกัน หรือแม้แต่แอบไปปรองดองกับสาธารณรัฐประชาชนจีน สิ่งเหล่านี้สะท้อนถึงการยืดหยุ่นทางการเมืองและนโยบายต่างประเทศของไทย และการไม่เต็มใจที่เกิดขึ้นอยู่บ่อยๆ ที่จะละทิ้งนโยบายไม่ฝักใฝ่มหาอำนาจใดอันเป็นจารีตของไทย

Fineman ชี้ให้เห็นถึงบทบาทสำคัญของ CIA และหน่วยงานของสหรัฐฯ ในไทย เริ่มตั้งแต่ 1951 สหรัฐฯ เข้าไปตั้งฐานทัพเพื่อปฏิบัติการปกติและลับในอินโดจีน และเข้าไปใกล้ชิดกับกลุ่มบางกลุ่มในกองทัพไทย CIA มีอิทธิพลเป็นพิเศษด้วยการสนับสนุนเผ่าและผลประโยชน์ทางธุรกิจที่มักไม่ดี หลายอย่างของเผ่า Fineman ชี้ว่า การแข่งขันภายในระหว่างหน่วยงานของสหรัฐฯ ช่วยให้เกิดความแตกแยกในการเมืองไทยตามมา เร่งการกลับมาของเผด็จการทหาร เช่น กรณีกบฏแมนฮัตตันในเดือนมิถุนายน 1951 CIA มีบทบาทสำคัญช่วยให้กองทัพบกเอาชนะฝ่ายทหารเรือที่วางแผนยึดอำนาจได้ โดยที่ CIA ไม่ได้ปรึกษาสถานทูตสหรัฐฯ

Fineman สรุปว่า ขณะที่อำนาจเผด็จการทหารเป็นรากที่ฝังอยู่ในวัฒนธรรมการเมืองไทย ไม่เกี่ยวกับอิทธิพลของสหรัฐฯ แต่ความช่วยเหลือทางเศรษฐกิจและการทหารของสหรัฐฯ หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 ทำให้สถานะของกองทัพไทยในการเมืองไทยแข็งแกร่งขึ้น ดังนั้นนโยบายปิดล้อมคอมมิวนิสต์ของสหรัฐฯ (Containment Policy) และอำนาจเผด็จการทหารในไทยจึงเกี่ยวพันกันอย่างแยกไม่ออก และสนับสนุนซึ่งกันและกันต่อมาในทศวรรษที่ 1950 และ 1960

Arne Kislenko ผู้วิจารณ์ชี้ว่า ข้อสรุปของ Fineman เป็นการทำลายความคิดที่ว่า บทบาทของไทยในสงครามเวียดนามมาจากแรงจูงใจด้านอุดมการณ์หรือความต้องการผลตอบแทนเท่านั้น


ที่มา: พ.ต.ศรศักร ชูสวัสดิ์ สรุปจาก Arne Kislenko. “Review of Daniel Fineman, A Special Relationship: The United States and Military Government in Thailand, 1947 – 1958,” H-USA, H-Net Reviews, March, 1999. URL: http://www.h-net.msu.edu/reviews/showrev.cqi?path=18266921682 661. 3/4/44.